‘Pug’ Burrison, gewaardeerd en onderscheiden

Richard Lloyd (Pug) Burrison zou deel uitmaken van de Special Task Force van het Canadese leger. Hij had de opleiding afgerond. Maar een ongelukkige landing bij zijn eerste parachutesprong zet een een streep door de rekening.
Burrison was geselecteerd om te dienen bij de paratroopers. Hij had zich vrijwillig gemeld voor het 2nd Canadian Parachute Batallion. Hij volgde een opleiding in Calgary en ging vervolgens naar Fort William Henry Harrison in Helena (Montana, USA), voor de Special Task Force training. Daar kwam hij bij zijn eerste parachutesprong zo ongelukkig neer, dat hij zijn rechterbeen brak. Die kwetsuur verhinderde het om de training voort te zetten. In plaats van een training, zat hij vier weken met zijn been in het gips (van 15 augustus tot 11 september 1942). Burrison was net acht maanden in dienst.
Voor hij in het leger kwam had hij bij het Canadese postbedrijf gewerkt. Vlak voor zijn twintigste verjaardag tekende hij voor het leger. Richard Lloyd Burrison – door zijn maten later ‘Pug’ genoemd – was de oudste zoon van Clifford en Beatrice Burrison uit Greencourt (Alberta). Hij had een jongere broer (Melvin) en een jongere zus (Lucilla). Vader Clifford was tijdens de Eerste Wereldoorlog in dienst geweest bij het Canadese leger.
Een legerarts noteerde over hem “helder, alert en intelligent”. De beenbreuk was toen helemaal hersteld, Burrison had geen pijn en was niet beperkt ins zijn bewegingen. Kortom, hij kon volop ingezet worden. Het bleef echter nog wel even onduidelijk waar hij precies zou terechtkomen. Hij werd ingedeeld bij het Lake Superior Regiment enkele weken nadat hij vanuit Canada naar het Verenigd Koninkrijk was gebracht.
Pug Burrison kwam op 21 juni, kort na D-Day, in Frankrijk. Met zijn regiment vocht hij in Frankrijk, België, Nederland en Duitsland.
Langs de Maas
In de winter van 1944 op 1945 lag hij aan de Maas gelegerd, waar hij deelnam aan een actie om aan de overkant van de rivier de posities van Duitse troepen in kaart te brengen en om te achterhalen welke Duitse legeronderdelen daar lagen.
In de nacht van 14 op 15 januari was hij onder bevel van Lieutenant Donald Johnson met zeven andere soldaten in bootjes de Maas overgestoken. Hij raakte samen met scout Henry Davis en Johnson ingesloten achter de vijandelijke linie. In een vuurgevecht werd Davis dodelijk verwond. Johnson en Burrison konden zich uit de hachelijke situatie redden.
Geland op de nek van een Duitser
Burrison sprong daarbij door het raam van een woning. Bij de landing kwam hij deze keer wel goed terecht: precies op de nek van de Duitse paratroeper, die daarbij volgens Burrison zijn nek brak. Zijn commandant Donald Johnson vertelde er later over in het boek Follow the Tracks van James A. Aldridge.
Twee dagen later was Burrison opnieuw actief aan de overkant van de Maas. Burrisons peloton kwam op 200 meter van het doelwit (Hoenzadriel) onder vuur. Burrison beantwoordde de aanval direct, waarbij hij zichzelf blootstelde. Hij stelde vast waar de vijand zich bevond, greep een bren-gun, verliet de beschutte plek achter de dijk, rende honderd meter over open terrein naar de volgende dijk om in een positie te komen vanwaar hij de Duitsers onder vuur kon nemen. Hij bracht beide Duitse machinegeweren tot zwijgen. Daarna rende hij terug naar zijn peloton om de oorspronkelijke actie voort te zetten. Voor die actie werd hij onderscheiden met de Military Medal.
Aldridge tekende in zijn boek ook op hoe Burrison sneuvelde op 25 april 1945.
Aanval op Oldenburg
Major-General Vokes had bepaald dat de aanval op Oldenburg moest worden ingezet  via Bad Zwischenan, ongeveer 10 kilometer ten noorden van het Küsten Kanal.
De A- en B company’s van het Lake Superior Regiment zouden de doorbraak naar Bad Zwischenan forceren. De operatie begon om zes uur in de ochtend. A-Company ging lopend – ondersteund door tanks , twee vlammenwerpers , een forward observation officer en engineers – naar Zwischenan.  Burrison, die door Aldridge wordt beschreven als  “een van de meest populaire mannen in het peloton”, leidde de aanval op de Duitsers die zich hadden ingegraven.  Daarbij werd hij gedood.
Burrison werd tijdelijk begraven in Osterscheps. Later kwam werd hij naar Holten overgebracht. Burrison ligt begraven op de Canadese Begraafplaats in Holten in Plot 7, Rij C, Graf 14.

©2026 Jan Braakman

Bronnen

* Follow the Tracks; An oral History of The Lake Superior Regiment; James A. Aldridge; 2024 pagina 347 e.v.
* Library and Archives Canada; Military Medals, Honors and Awards 1812 to 1969; Reference 2004-01505-5
* Library and Archives Canada; Second World War Service Files – War Dead, 1939 to 1947; RG 24, Volume 25288